Make vs Zapier

Tabela zestawia dziewięć obszarów, w których różnice między Make a Zapier najmocniej wpływają na codzienną pracę i miesięczny rachunek. Traktuj ją jak mapę decyzyjną, a nie ranking jednego zwycięzcy. Jeśli zależy Ci przede wszystkim na tym, żeby szybko połączyć dwie popularne aplikacje i nie myśleć o konfiguracji, mocne strony Zapiera znajdziesz w wierszach o integracjach i prostocie startu. Jeśli automatyzujesz procesy wieloetapowe - z warunkami, rozgałęzieniami i dużą liczbą uruchomień w miesiącu - Make wygrywa tam, gdzie liczy się koszt i kontrola nad przebiegiem scenariusza. Dane opieramy na aktualnych, publicznie dostępnych planach obu narzędzi z jesieni 2026 roku - jeśli oferta się zmieni, zaktualizujemy porównanie.

Tabela nie pokazuje jednej ważnej rzeczy: jak inaczej oba narzędzia liczą zużycie. Zapier nalicza zadanie za każdą wykonaną akcję, ale wyzwalacz i filtry są darmowe - więc prosty Zap typu formularz, a potem arkusz kosztuje jedno zadanie na uruchomienie. Make nalicza kredyt za każdy uruchomiony moduł, także za wyzwalacz, więc ten sam prosty proces zużyje dwa kredyty. Brzmi jak przewaga Zapiera, ale skala się odwraca: najtańszy plan Make daje 10 000 kredytów za mniej niż połowę ceny planu Professional w Zapier. Przy procesie z pięcioma krokami uruchamianym kilka tysięcy razy w miesiącu różnica w rachunku potrafi być kilkukrotna na korzyść Make. Z drugiej strony, gdy automatyzujesz tylko kilka prostych połączeń i ważniejsza jest szybkość wdrożenia niż koszt jednostkowy, wygoda Zapiera często wygrywa z oszczędnością. Przed wyborem warto więc policzyć, ile kroków ma Twój typowy proces i ile razy w miesiącu będzie się uruchamiał.

Odpowiedź na pytanie, które narzędzie jest dla Ciebie, zależy głównie od dwóch rzeczy: jak złożone są procesy, które chcesz zautomatyzować, i kto w firmie będzie je budował i utrzymywał. Jeśli automatyzacje ma tworzyć osoba bez zaplecza technicznego, a procesy są proste - typu nowy lead z formularza trafia do CRM i na Slacka - spójrz na profile Zapiera. Jeśli procesy mają wiele etapów, warunków i wyjątków, a liczba uruchomień w miesiącu idzie w tysiące, spójrz na profile Make. Wiele firm zaczyna od Zapiera, bo jest szybszy na starcie, a po kilku miesiącach przenosi najdroższe scenariusze do Make, kiedy rachunek za zadania zaczyna boleć. Poniżej siedem konkretnych profili dla każdego narzędzia.

Obydwa narzędzia automatyzują przepływ danych między aplikacjami, ale ich filozofia jest różna - i to ona decyduje o tym, jak będzie wyglądała Twoja codzienna praca. Zapier projektowany jest tak, żeby zwykły pracownik biura mógł zbudować automatyzację bez szkolenia, dlatego każdy Zap to prosta lista kroków jeden pod drugim. Make projektowany jest z myślą o osobach, które chcą kontrolować każdy etap procesu, dlatego scenariusz to mapa modułów połączonych liniami, z rozgałęzieniami i pętlami widocznymi gołym okiem. Poniżej sześć obszarów, w których różnice są najbardziej odczuwalne w praktyce - nie lista funkcji z cennika, tylko to, co faktycznie zauważysz po tygodniu pracy z każdym z nich.

Warto też dokładnie zrozumieć model rozliczeń, bo to on najczęściej zaskakuje firmy po pierwszym miesiącu. Zapier sprzedaje plany według liczby zadań - suwak na stronie cennika podnosi cenę razem z limitem, a po jego przekroczeniu nadwyżka jest doliczana automatycznie, żeby automatyzacje nie przestały działać. Make sprzedaje pakiety kredytów - wszystkie plany płatne startują od 10 000 kredytów miesięcznie, a wyższe plany różnią się funkcjami, takimi jak priorytet wykonywania czy przeszukiwanie historii uruchomień, a nie samym limitem. W Make od sierpnia 2025 roku jednostką rozliczenia są kredyty zamiast dawnych operacji - przy zwykłych modułach to praktycznie to samo, ale funkcje AI mogą zużywać ich więcej. Obie firmy dają rabat przy płatności rocznej, a ceny podawane są w dolarach, więc warto doliczyć różnice kursowe i VAT. Przed wyborem planu sprawdź aktualny cennik na stronie danego narzędzia - oferty zmieniają się często.

Ostatnia rzecz przed decyzją: bezpieczeństwo danych i niezawodność, bo automatyzacja przenosi często dane klientów, faktury i informacje handlowe. Oba narzędzia działają w chmurze, oferują szyfrowanie połączeń i szczegółowe logi każdego uruchomienia, więc w razie problemu sprawdzisz, na którym etapie i dlaczego proces się zatrzymał. Make ma wbudowane mechanizmy obsługi błędów w samym scenariuszu - możesz zdecydować, czy proces ma ponowić próbę, pominąć rekord, czy wysłać Ci alert. Zapier oferuje automatyczne ponawianie nieudanych kroków i powiadomienia o błędach, a w wyższych planach także zaawansowane funkcje administracyjne. Niezależnie od wyboru, dobrą praktyką jest zaczęcie od jednego, dobrze opisanego procesu, sprawdzenie go przez tydzień na prawdziwych danych i dopiero potem dokładanie kolejnych automatyzacji. Dzięki temu unikniesz sytuacji, w której kilkanaście scenariuszy działa jednocześnie, a nikt w firmie nie wie, który z nich odpowiada za konkretny błąd w danych.

Wybór między Make a Zapier sprowadza się do jednego pytania:
ile procesów chcesz zautomatyzować i jak są złożone?

Zanim zaczniesz, zapisz na kartce trzy procesy, które dziś zabierają Twojej firmie najwięcej czasu - na przykład przepisywanie leadów, wystawianie faktur po płatności i cotygodniowy raport sprzedaży. Policz, ile mają kroków i ile razy w miesiącu się powtarzają. Taka prosta kalkulacja zwykle sama wskazuje właściwe narzędzie: przy kilku prostych połączeniach Zapier będzie wygodniejszy, a przy procesach z wieloma krokami i tysiącami uruchomień Make szybko okaże się tańszy. Oba narzędzia pozwalają zacząć za darmo, więc najlepszą metodą jest zbudowanie tego samego, jednego procesu w obu edytorach i sprawdzenie, w którym pracuje Ci się naturalniej. Redakcja SmartNetStudio aktualizuje to porównanie regularnie, w miarę jak oba narzędzia rozwijają funkcje AI i zmieniają cenniki. Pamiętaj też, że automatyzacja nie zastępuje dobrze opisanego procesu - jeśli sposób pracy jest chaotyczny, narzędzie tylko szybciej powieli ten chaos. Najpierw uporządkuj kroki, potem je automatyzuj.